ΑΓΡΑΦΑ - ΚΟΖΙΑΚΑΣ - ΠΕΡΤΟΥΛΙ

              

       

                        Διάσχιση των Αγράφων

                      και ανάβαση στον Κόζιακα

                                       Του Δακανάλη Μανόλη

                                     Αντιπροέδρου ΕΟΣ Μοιρών

 

      Το φωτεινό άρμα του Ήλιου, το οποίο ετοίμαζαν οι ώρες, που ο Ήφαιστος έφτιαξε από χρυσάφι, πάνω στο οποίο κάθεται ολόλαμπρος ο Ήλιος και διευθύνει τα φτερωτά άλογα φωτίζοντας ολόκληρο τον κόσμο, φάνηκε στην ανατολή, ενώ είμαστε στο ύψος της Κηφισιάς.

     Αποβιβαστήκαμε στο λιμάνι του Πειραιά από το πλοίο με το λυκαυγές στις 19 Ιούλη 2003.  Με τα μάτια νυσταγμένα και βαριά επιβιβαστήκαμε στο λεωφορείο που μας περίμενε στο μουράγιο, 52 ορειβάτες (42 του ορειβατικού Ηρακλείου και 10 του Μοιρών). Μικρή  ήταν η κίνηση στο λιμάνι του Πειραιά, στο οποίο οι πρώτοι Πειραιώτες νυσταγμένοι και αυτοί έτρεχαν βιαστικά για το μεροδούλι.

     Η λίμνη του Πλαστήρα ή Ταυρωπού ήταν φυσική (υψ700μ) αλλά με ένα μικρό φράγμα που οραματίστηκε ο αείμνηστος Μαύρος Καβαλάρης Νικ. Πλαστήρας, έγινε τεράστια (μέγιστο μήκος 16 χλμ, πλάτος 4) και αναβαθμίστηκε το περιβάλλον, εξασφάλισε την άρδευση του κάμπου της Καρδίτσας και εξυπηρετεί υδροηλεκτρικούς σταθμούς της ΔΕΗ. Γύρω από τη λίμνη υπάρχει περιφερειακός δρόμος  που συνδέει παραλίμνια πέτρινα, γραφικά, παραδοσιακά χωριά.

     Η  ασθενής βροχή δυναμώνει, πέφτουν οι  κεραυνοί του θυμωμένου Δία ακανόνιστα σε όλα τα Άγραφα, με αποτέλεσμα να αποτρέψει την ανάβασή μας στη θέση «Βουτσικάκι» των Αγράφων στο χώρο της κατασκήνωσης. Ελάχιστοι ανέβηκαν από την Παναγία της Πελεκητής που είναι σκαρφαλωμένη σε απόκρημνους βράχους των Αγράφων. Οι υπόλοιποι επιστρέψαμε στο χωριό Καλύβια, δίπλα στις όχθες της λίμνης και διανυκτερεύσαμε σε ξενώνα.

     Το βράδυ γευτήκαμε τους παραδοσιακούς μεζέδες σε ταβέρνα του χωριού και στη συνέχεια παρακολουθήσαμε από κοντά στη διπλανή ταβέρνα, το γλέντι βλάχικου γάμου. Μας κέρασαν τσίπουρο και νόστιμους τοπικούς μεζέδες. Η νύμφη ήταν πανέμορφη, χόρευε πρώτη, ξεχωριστά με όλες τις οικογένειες του σογιού της, ενώ πιο μπροστά είχε συμβεί το ίδιο με τις οικογένειες του γαμπρού.

    20 Ιουλίου: Το λεωφορείο μας αποβίβασε στο  παραδοσιακό ορεινό χωριό Νεράιδα (υψ1250μ), το οποίο είναι χωμένο μέσα στα έλατα και δεσπόζει της λίμνης Πλαστήρα, με τις δαντελωτές παραλίμνιες ακτές και τα πολλά φιόρδ.

    Η ανάβαση ήταν ανηφορική μέσα στα έλατα, που εκτός από αυτά υπήρχαν οξιές, αγριοφραουλιές, τριανταφυλλιές, αγριομπουρνελιές και κάθε είδους θάμνοι. Όσο ανεβαίναμε, τόσο η ομίχλη πύκνωνε και μας χάιδευε τα πρόσωπα.  Μιάμιση ώρα μας πείρε μέχρι να φθάσουμε στο καταφύγιο των Αγράφων (υψ.1530μ.) στο οποίο υπάρχει και χιονοδρομικό κέντρο.

    Στο χώρο του καταφυγίου κάτω από το πέπλο της ομίχλης, έγινε η τελετή της 65ης Πανελλήνιας Ορειβατικής Συνάντησης, με προσφωνήσεις των προέδρων και  ανταλλαγές δώρων με το σπιτονοικοκύρη σύλλογο της Καρδίτσας. Η τελετή έληξε με τον Εθνικό Ύμνο.

    Οι ορειβάτες κάθε χρόνο στις 20 Ιούλη γιορτάζουν τον προστάτη τους Προφήτη Ηλία και διοργανώνουν πανελλήνια συνάντηση σε κάποιο βουνό της Ελλάδας.

       21 Ιουλίου: Πολύ νωρίς το πρωί το λεωφορείο μετέφερε τους μισούς ορειβάτες στο παραλίμνιο χωριό Μπελοκομίτη. Από εκεί ακολουθούσαμε ένα οικολογικό  μονοπάτι μήκους 35 χιλιομέτρων, για να κάνουμε διάσχιση των Αγράφων με διανυκτέρευση στο χωριό Άγραφα της Ευρυτανίας..

     Η ημέρα ήταν ηλιόλουστη με θερμοκρασία γύρω στους 20 βαθμούς αρκετά κατάλληλη για ορειβασία. Αφήσαμε πίσω μας το μικρό οικισμό Ζηγοριανναίικα   (υψ1.160μ) και τραβερσάραμε για τις κορφές των Αγράφων ακλουθώντας ένα οφιοειδές μονοπάτι κάτω από τα έλατα με  φτέρες ύψους 2 μέτρων. Μια ώρα ανηφορικής ανάβασης μας πήρε μέχρι τη θέση «Ελατάκος», στο εντυπωσιακό ξύλινο μικρό καταφύγιο. Εφοδιαστήκαμε με νερό από την πηγή που είναι δίπλα και ανηφορήσαμε  για τα  αλπικά οικοσυστήματα των Αγράφων.

       Στην κορυφογραμμή του βουνού συναντήσαμε τις «Πόρτες των Αγράφων» (υψ1560μ). Είναι τεράστιοι βράχοι οι οποίοι σχηματίζουν μεταξύ τους ένα στενό πέρασμα στα όρια των νομών Καρδίτσας και Ευρυτανίας. Μέσα από το άνοιγμα αυτό περνά το οικολογικό μονοπάτι ως άλλες «Συμπληγάδες Πέτρες». Από το σημείο αυτό η θέα ήταν μοναδική. Κάτω από μας  απλώνονταν η  γραφική λίμνη του Πλαστήρα, ενώ μπροστά μας ίστανται οι απόκρημνες και απάτητες κορφές των Αγράφων με τις βαθιές χαραδρώσεις σαν μαχαιριές κατάφυτες από έλατα. Όλο αυτό το υπερθέαμα με τις διαφορετικές  έντονες εικόνες και παραστάσεις προκαλούσε θαυμασμό, φόβο και δέος στον ορειβάτη.

      Βαδίζαμε κατά μήκος της κορυφογραμμής άλλοτε στο οικολογικό μονοπάτι και άλλοτε σε δασικό δρόμο και φθάσαμε στη θέση «Νάλια» (υψ1800μ) στο μνημείο των πεσόντων του Εμφυλίου Πολέμου. Δυο λιτές πέτρινες πλάκες πάνω στα βράχια γράφουν τα παρακάτω: «Στη θέση αυτή έπεσαν χτυπημένοι από φοβερή χιονοθύελλα αντάρτες του Δ.Σ.Ε. στρατιώτες του Κυβερνητικού Στρατού και άμαχοι πολίτες στις 12-4-1947. Διαβάτη που περνάς άφησε εδώ ένα λουλούδι για όλους τους αδικοχαμένους του Εμφυλίου». Ο καθένας από εμάς έκοψε ένα αγριολούλουδο και το απόθεσε στο μνημείο ως ελάχιστο φόρο τιμής και ευχηθήκαμε να μην ξανασυμβεί  η μελανή αυτή ιστορία στην πατρίδα μας.

      Το  αρχέγονο μονοπάτι εγκατέλειψε την κορυφογραμμή και κατηφόρισε προς το χωριό Άγραφα. Σε κάποια  περιοχή υπήρχε αρκετή μαλοτήρα, βότανο του βουνού  (τσάι του βουνού) και ο καθένας μας γέμισε μια τσάντα. Αφήσαμε πίσω μας τα αλπικά οικοσυστήματα με τα ποιμνιοστάσια, στα οποία έβοσκαν πρόβατα και  βαδίζαμε  μέσα στο δάσος από έλατα. Μια πηγή στην άκρη του δρόμου μας δρόσισε με το παγωμένο νερό της, ήταν νάμα ζωής για τον ορειβάτη σε τέτοιες  πολύωρες πορείες.

     Οι πρώτοι ορειβάτες που φθάσαμε στο χωριό Άγραφα, ήταν ο Γιώργος Σπυριδάκης, ο γράφων και η Ρενάτα Κουράκη,  κάναμε τη διαδρομή σε 9 ώρες, οι λοιποί έκαναν πάνω από 10.

    Τα Άγραφα είναι ορεινό  παραδοσιακό χωριό (υψ.800μ) με 130 κατοίκους και έδρα του ομώνυμου δήμου. Είναι κτισμένα αμφιθεατρικά μέσα σε μια μεγάλη φαραγγοκοιλάδα με απότομες κλίσεις και γύρω από το χωριό ίστανται πολλές κορφές, με την πιο ψηλή αυτή του Κουκουρούζου (υψ1.760μ). Το 1944 το χωριό το καταστρέψανε τελείως οι Ιταλοί και έμεινε μόνο το Δημαρχείο. Κατά την Τουρκοκρατία στο χωριό δρούσαν κλέφτες και αρματολοί, είναι η πατρίδα του αρχηγού Κατσαντώνη, που έκανε το 1807 την αποτυχημένη επανάσταση κατά των Τούρκων.

       Μας πληροφόρησε η ταβερνιάρισσα κ. Νίκη, ότι ο δρόμος και το ρεύμα πήγαν  στην περιοχή των Αγράφων μετά το 1981. Οι  δρόμοι όμως από ότι διαπιστώσαμε, παραμένουν ακόμα χωματόδρομοι. Εγκατασταθήκαμε σε ξενώνες στα ΄Αγραφα και στο γειτονικό χωριό Επινιανά.

      Κατά την Τουρκοκρατία λόγω της άγριας και απροσπέλαστης  αυτής περιοχής οι κάτοικοι παρέμειναν  άγραφοι στους φορολογικούς καταλόγους (εξ ου και Άγραφα) και οι Τούρκοι τους παραχώρησαν καθεστώς αυτονομίας  και εισέπρατταν μια σταθερή φορολογία.

       Το πρωί της 22ας Ιούλη αφήσαμε πίσω μας  τα όμορφα Άγραφα με προορισμό το χωριό Επινιανά. Στον Αγραφιώτη ποταμό επισκεφθήκαμε την τρύπα «Όσκλιανη» που είναι στα μέσα ενός κάθετου βράχου σε ύψος 20 και πλέον μέτρων. Από την τρύπα αυτή πέφτουν στο ποτάμι με ορμή μεγάλες  ποσότητες κρυστάλλινων παγωμένων υδάτων, σχηματίζουν ένα εντυπωσιακό καταρράχτη, που είναι κόσμημα της περιοχής.

       Τις δυο όχθες του Αγραφιώτη ποταμού συνδέει μια παμπάλαια γερασμένη  στενή κρεμαστή γέφυρα με συρματόσχοινα και τάβλες στο πάτωμα. Περνούσαμε δυο με τρία άτομα το πολύ, η γέφυρα έτρυζε και υπήρχε κίνδυνος να πάμε κάτω.

       Ανηφορίσαμε μέσα στο πυκνό πρινόδασος για το  γραφικό χωριό Επινιανά,  από ένα πολύ άνετο αρχέγονο μονοπάτι. Μας πήρε μιάμιση ώρα μέχρι  να φθάσουμε στο χωριό (υψ1050μ), το οποίο είναι μικρό, παραδοσιακό, με πέτρινα σπίτια,  πλακόστρωτη  πλατεία και σοκάκια.         

        Από εκεί το μονοπάτι  μας οδήγησε  στο «Ασπρόρεμα» το οποίο είναι ένα άγριο παρθένο φαράγγι με κάθετες ορθοπλαγιές, υψίστου φυσικού κάλλους. Είναι  κατάφυτο με έλατα, πρίνους και έχει πλούσια χλωρίδα και πανίδα.  Το διασχίζει κατά μήκος ο  Αγραφιώτης ποταμός, δεν ακούγονταν παρά μόνο το θρόισμα των φύλλων, το κελάηδημα των πουλιών και το κελάρυσμα των ορμητικών νερών του ποταμού. Στα μέσα του Ασπρορέματος τα βράχια είναι κάθετα μέχρι την κοίτη του ποταμού βάθους διακοσίων και πλέον μέτρων. Σε πολλά σημεία έχουν λαξεύσει τα βράχια για να περάσει το στενό μονοπάτι, ενώ πάνω από τα κεφάλια μας ο βράχος σχηματίζει μπαλκόνι. Απαιτείται μεγάλη προσοχή, γιατί με ένα παραπάτημα ή ένα κτύπημα με το σακίδιο στο βράχο ο διαβάτης θα βρεθεί στο κενό, όπου δεν υπάρχει σωτηρία. Σε  άτομα που πάσχουν από ίλιγγο ή υψοφοβία δεν ενδείκνυται να περάσουν.  Το μονοπάτι χαμήλωσε και μας έφερε στην κοίτη του ποταμού (υψ600μ). Από εκεί τραβερσάραμε  σε μια μεγάλη  νότια πλαγιά, ανεβοκατεβήκαμε  τρεις διαδοχικές μικρές κορφές κάτω από τον καυτό ήλιο του απομεσήμερου. Δυσκολευτήκαμε κάπως μέχρι να βγούμε σε ένα δασικό δρόμο (υψ.1200μ) ύστερα από τον κάματο των τριών προηγούμενων ημερών ορειβασίας και της ζέστης. Η όλη πορεία μας πήρε οκτώ ώρες σε άγρια, πρωτόγνωρα και μαγευτικά τοπία.

       Η φύση των Αγράφων με τις πολλές κορφές στις οποίες κυριαρχούν τα έλατα, τις βαθιές χαραδρώσεις, τα πολλά ρέματα, τα αλπικά οικοσυστήματα, έχει χαρακτηριστεί ως μια από τις πλέον καθαρές περιοχές του πλανήτη.

      Επιβιβαστήκαμε σε τρία αγροτικά φορτηγάκια, τα οποία ακολούθησαν ένα δασικό χωματόδρομο μέσα από βουνοκορφές, πλαγιές, φαράγγια, δάση, έλατα, παραδοσιακά χωριά και μετά από δυόμιση ώρες ταλαιπωρίας και σκόνης φθάσαμε στο χωριό Μπελοκομίτη.

      Οι υπόλοιποι ορειβάτες που δεν μας ακολούθησαν, έκαναν μικρές πεζοπορίες στα βουνά γύρω από τη λίμνη και εντυπωσιάστηκαν από τα τοπία.

      Το λεωφορείο μας μετέφερε στην πανέμορφη Ελάτη στα ορεινά του νομού Τρικάλων στις υπώρειες του όρους Κόζιακας, όπου εγκατασταθήκαμε σε ξενώνα. Το χωριό είναι γραφικό παραδοσιακό με  ταβέρνες, ξενώνες και αποτελεί τουριστικό θέρετρο όλες τις εποχές  κυρίως από Έλληνες. Έχει αρκετή κτηνοτροφία και φημίζεται για την πολύ καλή φέτα ΕΛΑΤΗΣ.

     23 Ιουλίου: Τα Περτουλιώτικα Λιβάδια είναι ένα μικρό οροπέδιο με κατάφυτες γύρωθε τις πλαγιές από έλατα, στο οποίο λειτουργεί χιονοδρομικό κέντρο (υψ.1200 μ), πίστα ιππασίας και ποδηλατοδρόμιο. Το τοπίο είναι μαγευτικό και σαγηνεύει τον επισκέπτη.

      Πήραμε  το μονοπάτι μέσα στο δάσος από έλατα  για την κορφή του Κόζιακα. Η βλάστηση  ήταν πυκνή από χόρτα, φτέρες και το μονοπάτι χάνονταν σε πολλά σημεία, έτσι δυσκολευτήκαμε να βγούμε από το δάσος.

       Στο ορειβατικό καταφύγιο του Κόζιακα συναντήσαμε μια πηγή  με  κατάκρυο κρυστάλλινο νερό. Το βουνό έχει δυο δίδυμες  κορφές, ανεβήκαμε πρώτα στη μικρή και στη συνέχεια στη μεγαλύτερη που λέγεται « Αστραπή» (υψ.1901μ). Το θέαμα από εκεί ψηλά ήταν φανταστικό και σ΄ αυτό μας βοήθησε η διαύγεια της ατμόσφαιρας. Κάτω στα πόδια μας ήταν ο Θεσσαλικός κάμπος με τα χωριά του, τις καλλιέργειες και στο βάθος η πόλη  των Τρικάλων. Στην κορφή καθίσαμε αρκετή ώρα  απολαμβάνοντας το γεύμα μας την απέραντη γαλήνια φύση, απελευθερωμένοι από τις έγνοιες και τα  καθημερινά προβλήματα.

       Στην επιστροφή μια μικρή ομάδα περπατήσαμε μέσα από το ελατόδασος, συναντήσαμε  υλοτόμους, οι οποίοι έκοβαν τα σημαδευμένα έλατα από τη Δασική Υπηρεσία. Σε δεύτερη φάση τεμάχιζαν τους κορμούς ανά έξι μέτρα μήκος, τους αποφλοίωναν  αμέσως  και τα ρετάλια πήγαιναν για καυσόξυλα. Η όλη πορεία μας πήρε πέντε ώρες.

     Στα Περτουλιώτικα Λιβάδια το διασκεδάσαμε, άλλοι έκαναν ιππασία, άλλοι ποδηλασία και άλλοι αναπαύτηκαν  πάνω στο καταπράσινο γρασίδι. Το γραφικότατο πέτρινο Περτούλι ξεπροβάλει αμέσως μετά τα πανέμορφα και μοναδικά σε φυσική ομορφιά λιβάδια της περιοχής, τα οποία έχουν μικρές λίμνες, ρέματα με κρυστάλλινα νερά που ξεδιψούν  άλογα και αγελάδες ελεύθερης βοσκής. Ο επισκέπτης δελεάζεται από την αυθεντική γραφικότητα του τοπίου.

    Το βράδυ ακολούθησε το καθιερωμένο αποχαιρετιστήριο δείπνο σε ταβέρνα του χωριού Ελάτη, όπου διασκεδάσαμε μέχρι  πολύ αργά.

   24ης Ιουλίου: Αφήσαμε πίσω μας την πανέμορφη Ελάτη με  τα έλατα, τις ψηλές κορφές, τα μεγάλα φαράγγια, τα μαγευτικά τοπία και ξεκινήσαμε για τον Πειραιά.

     Στην Πύλη των Τρικάλων επισκεφθήκαμε το μεγάλο εντυπωσιακό πέτρινο τοξωτό γεφύρι, που έκτισε το 1514 ο Άγιος Βησσαρίωνας. Δίπλα στο γεφύρι εντυπωσιάζει η βυζαντινή Ιερά Μονή Πόρτας, στην οποία τιμάται η Παναγία και ιδρύθηκε το 1283 από τον σεβαστοκράτορα Ιωάννη ΄Αγγελο Κομνηνό Δούκα.

     Όλοι μας  μείναμε ενθουσιασμένοι, γιατί αποκτήσαμε νέες εμπειρίες  από την επίσκεψη μας στον άγριο ορεινό όγκο της Νότιας Πίνδου και  συνάμα γνωρίσαμε τους ορεσίβιους απογόνους των Δωριέων.

     Την εκδρομή αυτή οργάνωσε ο ορειβατικός Ηρακλείου με αρχηγό το Σπύρο Καλεμάκη, ο οποίος αντιμετώπισε τα ανακύψαντα προβλήματα με μεγάλη επιτυχία και του αξίζουν συγχαρητήρια.

    Από τον ορειβατικό Μοιρών συμμετείχαν, οι Γιώργος Σπυριδάκης πρόεδρος, Μανόλης Δακανάλης αντιπρόεδρος, Αποστόλης Παυλίδης γραμματέας, Μανώλης Σμαραγδάκης δημ. σχέσεων και Γιώργος Ξαγοραράκης, Γιάννης Κλημαθιανάκης, Μανέλης Βολονάκης, Παναγιώτης Καφίρης, Αντώνης Καραμπακάκης και Μαρία Πετράκη μέλη.

                                                                    Μοίρες 6/8/2003

   Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Α τεύχος 4ο της εφημερίδας ΑΝΤΙΛΑΛΟΣ.

 

Aπό τη Νεράιδα η λίμνη Πλαστήρα

Οι Μοιριανοί στο Βουτσικάκι

Με το μεγαλύτερο ορειβάτη Ρήγα

Κορφές Αγράφων

Καταφύγιο Ελατάκος

Στον Ελατάκο

Πόρτες Αγράφων

Στην αλπική ζώνη Αγράφων

Μνημείο Εμφυλίου

Αλπικά οικοσυστήματα Αγράφων

Στη θέση Νάλια

Χωριό Άγραφα

Αγραφιώτης ποταμός

Τρύπα ' Οσκλιανη

Αγραφιώτης ποταμός

Στην Ελάτη

Ασπρόρεμα

Ασπρόρεμα

Περτουλιώτικα Λιβάδια

Καταφύγιο Κόζιακα

Στην κορφή του Κόζιακα

Στην κορφή Κόζιακα

Περτούλι

Περτουλιώτικα Λιβάδια

Δείπνο στην Ελάτη

Λίμνη Πλαστήρα

Γεφύρι στην Πήλη

Παμαγία Πύλης

Χριό Άγραφα

Έλατο

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΩΝ ΚΕΦΑΛΟΓΙΑΝΝΗΔΩΝ

O   MYΘΟΣ  ΤΩΝ ΚΕΦΑΛΟΓΙΑΝΝΗΔΩΝ

                                   Του Δακανάλη Μανόλη πρώην Αγρονόμου

   

      Ανατολικά των Ανωγείων στη  θέση « Πάνω Αμπέλια» που είναι σήμερα το κέντρο «ΝΤΕΛΙΝΑ» υπάρχει μια λίμνη. Η λίμνη αυτή ίσως έχει τις ρίζες της από την εποχή της Ενετοκρατίας. Την έκτισαν γύρωθε με ξερολιθιά, για να περιορίσουν  τη διαφυγή των όμβριων υδάτων και τους καλοκαιρινούς μήνες πότιζαν  οι Ανωγειανοί τα αιγοπρόβατά τους.

      Στα Ανώγεια κυκλοφορούσε η φήμη, ότι κάθε μεσημέρι παρουσιάζονταν νεράιδες πάνω στα νερά της λίμνης. Οι μητέρες έλεγαν στα παιδιά τους, να μην  πάνε στη λίμνη, γιατί το μεσημέρι βγαίνουν νεράιδες και θα τα πάρουν. Στην πραγματικότητα όμως φοβόντουσαν, να μην πνιγούν τα παιδιά στα νερά της λίμνης, που έκαναν μπάνιο.

      Τα πολύ παλιά χρόνια  ζούσε στο χωριό ένα πολύ όμορφο, παλικάρι, δυνατό με το όνομα Γιάννης και επειδή είχε κάπως μεγάλο κεφάλι, τον αποκαλούσαν  «Κεφαλογιάννη».  Στο επάγγελμα ήταν βοσκός και είχε τα πρόβατα ψηλά στον Ψηλορείτη.

      Κάποια μέρα  ειδοποίησαν τον Γιάννη με το μαντρατζή ( ήταν  ένας νέος  που έκανε τις μεταφορές από το μιτάτο στο χωριό) να πάει οπωσδήποτε στο χωριό για μια σοβαρή οικογενειακή υπόθεση.

      Το μεσημέρι περνούσε ο Γιάννης δίπλα από τη λίμνη και είδε πάνω στα πεντακάθαρα νερά της μια πεντάμορφη νεράιδα, η οποία  τον μάγεψε αμέσως. Δεν μπόρεσε να αντισταθεί  και χωρίς άλλη σκέψη έπεσε στα νερά της λίμνης να την πιάσει. Την ώρα που θα την αγκάλιαζε, η νεράιδα χάθηκε μέσα στα νερά της και ο Γιάννης βγήκε έξω βρεγμένος. Η πανέμορφη όμως νεράιδα μετά από λίγο ξαναβγήκε πάνω στα νερά στολισμένη σαν θεά βασίλισσα. Ο Γιάννης όρμισε  πάλι μέσα στα νερά και έπιασε τον έρωτα της ζωής του. Βγήκαν έξω στην όχθη και κατά το μύθο του είπε η νεράιδα: ότι είναι η βασίλισσα οκτώ άλλων πανέμορφων νεράιδων, που ζούσαν μέσα στη λίμνη. Ενώ συζητούσαν,  είπε στο Γιάννη, ότι τον έβλεπε συχνά να περνά από το μονοπάτι που ήταν κοντά στη λίμνη, τον είχε ερωτευτεί για την ομορφιά, την κορμοστασιά και την παλικαριά του. Από τη μεριά του ο Γιάννης της είπε, ότι μόλις την είδε μαγεύτηκε και αυτός από την ομορφιά της. ΄Εκτοτε κάθε μεσημέρι είχαν ραντεβού στην όχθη της λίμνης, όπου ταίρι-ταίρι μιλούσαν για τον έρωτά τους, ώσπου  κάποια μέρα συνευρέθηκαν .

      Οι άλλες νεράιδες παρακολουθούσαν τη βασίλισσα για τις απιστίες που έκανε και της ζήτησαν εξηγήσεις, γιατί τις πρόδωσε. Η βασίλισσα αναγνώρισε το λάθος της, τους είπε, ότι δεν μπορούσε να αντισταθεί στην ομορφιά του Γιάννη, ζήτησε από αυτές να τη συγχωρήσουν και θα παραιτηθεί από Βασίλισσα. Οι νεράιδες της είπαν, ότι τη συγχωρούν και θα την ακολουθήσουν όπου και να πάει.

     Στην επόμενη συνάντηση ο Γιάννης της έδωσε πίστη αγάπης και της ζήτησε να τον παντρευτεί. Τότε η Βασίλισσα του είπε, ότι αν παντρευτούν, αυτή θα χάσει τη φωνή της, ενώ αυτός θα κουφαθεί. Ο Γιάννης της είπε, ότι θα την παντρευτεί και ας γίνουν αυτά που του είπε. Τότε η Βασίλισσα- νεράιδα βγήκε πάνω σε ένα βραχάκι και είπε στο Γιάννη ένα μαγευτικό ερωτικό τραγούδι. Μόλις τέλειωσε την απαγγελία, αυτή έχασε τη φωνή της και αυτούς κουφάθηκε.

      Ο Γιάννης μετά το γάμο του πάντρεψε και τις οκτώ όμορφες νεράιδες με ισάριθμους Ανωγειανούς λεβέντες, οι οποίοι όλοι απέκτησαν παιδιά και έκαναν μεγάλες οικογένειες.

       Στο σημείο αυτό μια άλλη παραλλαγή του μύθου αναφέρει, ότι και ο Γιάννης έκανε παιδιά τα οποία όμως δεν μίλαγαν. ΄Οταν μεγάλωσαν και έγιναν 6-7 χρόνων ζέσταναν ένα φούρνο και τα έβαλαν μέσα. Αυτά φοβήθηκαν, άρχισαν να φωνάζουν και μίλησαν. Ο Γιάννης όπως ήταν επόμενο, κληρονόμησε  στους απογόνους του την νόσο της βαρηκοίας.

      Ο παραπάνω μύθος πλάστηκε από κάποιο ευφάνταστο Ανωγειανό, που ως γνωστό οι Ανωγειανοί  είναι μυθοπλάστες και έχουν γράψει πολλούς μύθους στο πέρασμα των αιώνων. Σύμφωνα λοιπόν με το γιατρό Γιώργη Δακανάλη γράφτηκε ο μύθος για να δικαιολογήσει, πρώτο την πάθηση των Κεφαλογιάννηδων που βαριακούνε και δεύτερο τα στοιχεία του ερωτισμού  και της ποίησης της οικογένειας των Κεφαλογιάννηδων.-

  

 Πηγές:  Παράδοση των Ανωγείων  από γενιά σε γενιά.

              Απομνημονεύματα του Δακανάλη Γεωργίου κατοίκου Ανωγείων σελίδα 10. 

              Πέθανε το έτος 1963.

                                                      

                                                        Μοίρες   20-Αυγούστου 2011.   

ΔΥΤΙΚΗ ΘΡΑΚΗ

                  Ξάνθη - Δυτική Ροδόπη -
                      Πομακοχώρια  και 
                           Στενά Νέστου
                                                Του Μανόλη Δακανάλη
                                             Αντιπροέδρου ΕΟΣ Μοιρών

Η νυκτερινή πτήση τις μεταμεσονύκτιες ώρες της 21ης Μαρτίου 2008 από το Ηράκλειο στο αεροδρόμιο «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» της Θεσσαλονίκης ήταν ευχάριστη. Το λεωφορείο δια μέσω της Εγνατίας Οδού μας αποβίβασε έξω από το ξενοδοχείο ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ της όμορφης Ξάνθης, στο οποίο εγκατασταθήκαμε.
ΞΑΝΘΗ 22 Μαρτίου: Νωρίς το πρωί βρεθήκαμε στο παζάρι της Ξάνθης. Εδώ είδαμε Χριστιανούς, Πομάκους, Αθίγγανους, μουσουλμάνες με πολύχρωμες μαντίλες και στρογγυλά σκουλαρίκια, που πωλούσαν τα πάσης φύσεως προϊόντα και πραμάτειες τους.
‘Ετσι όλες οι φυλές δημιουργούσαν ένα μωσαϊκό που καθρεφτίζει την πολιτισμική ταυτότητα της πόλης και γενικά της ευρύτερης περιοχής. Ακούς από τη μια μεριά το Μουεζίνη που καλεί από το μιναρέ του τζαμιού τους ομόθρησκους του για προσευχή και από την άλλη τις διάφορες ψαλμωδίες στις χριστιανικές εκκλησίες, ενώ τα καμπαναριά των εκκλησιών συναγωνίζονται στο ύψος τους μιναρέδες. Στην Ξάνθη και γενικά στη Δυτική Θράκη συνυπάρχουν πολιτισμοί, θρησκείες και άνθρωποι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους που στέκονται πλάτη με πλάτη. Εάν επιμένεις να κοιτάξεις κατάματα μια Πομάκα, θα αποφύγει το κοίταγμα και με τρόπο θα στρέψει το βλέμμα της σε άλλο μέρος.
Η Ξάνθη είναι κτισμένη σε υψόμετρο 80 μέτρων στις απολήξεις της Δ. Ροδόπης με πληθυσμό 45.000 κατοίκων. Αναφέρεται ως Ξάνθεια τον 1ο μ.χ. αιώνια. Το 1361 περιέρχεται στους Τούρκους και ελευθερώνεται το 1913 από τον Ελληνικό Στρατό. Στην Ξάνθη γεννήθηκαν ο γνωστότατος μουσικοσυνθέτης Μάνος Χατζηδάκης το 1913 και ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χριστόδουλος Παρασκευαίδης το 1939.
Είναι κέντρο επεξεργασίας καπνού με τις γνωστές καπναποθήκες, που κτίστηκαν από μάστορες της Ηπείρου μέχρι το 1912. Επίσης γίνεται κάθε χρόνο το γνωστό καρναβάλι της Ξάνθης με επιτυχία, οι δε ετοιμασίες διαρκούν όλο το χρόνο.
Λίγο πριν από το μεσημέρι μέσα από τα γραφικά σοκάκια της παλιάς Ξάνθης ανηφορήσαμε για την κορφή Αυγό - Προφήτης Ηλίας (665μ.). Το μονοπάτι που ακολουθήσαμε ήταν κάτω από πυκνό δάσος πεύκων , πουρναριών, ενώ στην κορφή κυριαρχούσαν οι δρυίδες.
Κάτω από την κορφή χωριστήκαμε σε δύο ομάδες, η μία συνέχισε για την κορφή Αυγό, ενώ η άλλη για την κορφή Αχλαδόβουνο (1400μ.). Η πορεία προς το Αχλαδόβουνο ήταν μέσα σε δάση δρυίδων, ενώ η κάθοδος προς το χωριό Γέρακα ήταν  απότομη σε τραχύ έδαφος κατάφυτο από οξιές. Η θέα πάνω από τα απόκρημνα βράχια του Αυγού με το μεγάλο σταυρό και το μικρό εικονοστάσι του Προφ. Ηλία, ήταν πανοραμική. Απολαύσαμε την εντυπωσιακή εικόνα της Ξάνθης, ενώ στα νότια φαίνονταν καθαρά η νήσος Θάσος και ανατολικά η Σαμοθράκη το μεγαλύτερο νησί του Αιγαίου με το ψηλότερο βουνό του  Σάος (1584μ.). Πάνω στο Αυγό υπήρχαν παλαιά ορύγματα και οχυρωματικά έργα λείψανα περασμένων πολέμων. Πόσοι άραγε άνθρωποι άφησαν την τελευταία τους πνοή στα χώματα αυτά; Η επιστροφή έγινε από το ίδιο μονοπάτι.
Δυτική Ροδόπη - Κορφή Κούλα - Πομακοχώρια:
Νωρίς το πρωί στις 23 Μαρτίου αναχωρήσαμε κάτω από πυκνό πέπλο ομίχλης για τη Δ. Ροδόπη. ‘Ολες οι πλαγιές και οι λαγκαδιές των βουνών ήταν δασωμένες με δρυίδες, ενώ όλα τα ποτάμια μικρά και μεγάλα έτρεχαν νερό. Στον ποταμό Κόσυνθο προς το χωριό Εχίνο συναντήσαμε το πέτρινο μισοχαλασμένο γεφύρι, που είναι  κατασκευασμένο με λαξευμένη πέτρα . Κτίστηκε το 1904 από τον Αβδούλ Χαμίτ και φέρει το όνομά του. Αφήσαμε πίσω μας το ένα μετά το άλλο τα πομακοχώρια Γοργόνα, Κουτομύτη, Λιώρα, Σμίνθη, Κύκνο και φθάσαμε στο χωριό Ωραίο (600μ.).
Ανηφορίσαμε  για την κορφή Κούλα (1606μ.) με συννεφιασμένο ουρανό έτοιμο για βροχή και κανονική για την εποχή θερμοκρασία. ‘Ύστερα από  λίγο άρχισε να πέφτει σιγανή  αδιάκοπη βροχή, την οποία απολαμβάναμε βαδίζοντας μέσα στο δάσος κάτω από πανύψηλες οξιές, Ακολούθησε πυκνή ομίχλη που άλλοτε κάλυπτε το βουνό και άλλοτε έφευγε κατά διαλείμματα, δημιουργώντας μοναδικές εναλλαγές στο τοπίο. Φθάσαμε κάτω από τις τραχιές κορφές της Κούλας, μια αναπνοή πριν από την κορυφή. Η βροχή δυνάμωσε και η ομίχλη επέμενε ερμητικά, έτσι για λόγους ασφαλείας αποφασίστηκε από τον αρχηγό Γιώργη Αθανασόπουλο η επιστροφή. Ο Αποστόλης της παρέας μας έπινε συνεχώς το νερό της βροχής που έτρεχε από τα γυμνά κλαδιά των πανύψηλων οξιών και δεν μπορούσε να το χορτάσει.
Η Ροδόπη είναι μια οροσειρά κατά μήκος των ελληνοβουλγαρικών συνόρων. Αρχίζει από την κοιλάδα του Νέστου περνά τους νομούς Δράμας, Ξάνθης, Ροδόπης και απολήγει στην κοιλάδα του ‘Εβρου. ‘Εχει συνολικό μήκος 200 χιλιομέτρων με ψηλότερη την κορφή Γυφτόκαστρο (1827μ.), Ζάρα (1 576μ.), Κούλα (1606μ.) και άλλες. Είναι κατάφυτη με δάση από δρυΐδες, οξιές, πεύκα και έλατα κατά τούφες σε διάφορα σημεία και πρίνους στα χαμηλά.υψόμετρα.
Στο καφενείο του χωριού Ωραίου που όντως είναι όμορφο χωριό με πλακοστρωμένους δρόμους και όμορφη πλατεία, πήραμε τον καφέ μας παρέα με Πομάκους. Από τη συζήτηση φάνηκε, ότι είναι δυσαρεστημένοι με την Ελληνική Πολιτεία κυρίως οι νέοι. ‘Όπως μας είπε ο τριανταπεντάρης Χασάν, οι νέοι δεν έχουν καμιά βοήθεια από το Κράτος στα πρώτα τους βήματα, σε αντίθεση με τους εβδομηντάρηδες που παίρνουν σύνταξη και έχουν εξασφαλίσει κάποιο πλαφόν καπνού και επιδοτούνται. Αποτέλεσμα να φεύγουν οι νέοι για τη Γερμανία με σκοπό μια καλύτερη ζωή. Το 2007 έγιναν μόνο τρεις γάμοι, ενώ το χωριό έχει πάνω από 400 κατοίκους, τα τελευταία χρόνια κάνουν ένα δύο παιδιά λόγω οικονομικής δυσπραγίας. Απαντήσαμε ότι αυτό ισχύει για όλη την Ελλάδα και γενικά σε όλα τα κράτη. Η απάντηση του Χασάν ήταν. «Εσύ είσαι Γιάννης στην Κρήτη και εγώ Χασάν στο Ωραίο». Ακόμα αυτοπροσδιορίστηκαν ως Τούρκοι και ότι είναι καλύτερα στην Τουρκία παρά στην Ελλάδα. Τους είπαμε ότι στην Τουρκία είναι πολύ χάλια στα οικονομικά και τα ανθρώπινα δικαιώματα καταπατούνται, έτσι δεν υπάρχει σύγκριση με την Ελλάδα. Ενώ λέγαμε όλα αυτά ο γεωπόνος της παρέας μας Αποστόλης δέχονταν ερωτήσεις του Αχμέτ Προέδρου του χωριού και άλλων κατοίκων για τις λιπάνσεις των δέντρων και τον εμβολιασμό στις αχλαδιές. Οι οδηγίες που τους έδωσε πιστεύω ότι έγιναν κατανοητές και μάλιστα ο Πρόεδρος έφυγε αργότερα για εμβολιασμούς σύμφωνα με τις υποδείξεις του Αποστόλη. Το χωριό έχει δυο τζαμιά, ένα σχολείο, Γυμνάσιο και άλλες υπηρεσίες. Οι κάτοικοι του Ωραίου, όσο και των άλλων χωριών ασχολούνται κυρίως με την καλλιέργεια καπνών  ποικιλίας Μπασμά και την εποχή αυτή έφτιαχναν πρασιές καπνού .Επίσης μεγάλος αριθμός των κατοίκων ασχολείται  με την κτηνοτροφία.
Η καταγωγή των Πομάκων αποτελεί αντικείμενο μεγάλης και συνεχούς μελέτης. Ο Θουκυδίδης μιλά περί Αγριάνων ή Αγραίων, ενώ ο Βυζαντινός ιστορικός Ακροπολίτης (13ος αιών) τους ονομάζει Αχριανούς. Αρκετοί ‘Ελληνες τους συνδέουν με απόμαχους στρατιώτες του Μ. Αλεξάνδρου, οι δε Τούρκοι τους θεωρούν Τούρκικης καταγωγής με διάφορες προελεύσεις.
Ζουν σε 55 χωριά της ορεινής Ξάνθης και Κομοτινής και ανέρχονται σε 98.000 κατά την απογραφή του 1991. Η εφημερίδα  Απογευματινή τους ανεβάζει σε 114.000. Το άρθρο 45 της συνθήκης της Λωζάνης (1922) τους αναγνωρίζει ως θρησκευτική μειονότητα μουσουλμάνους της Δυτικής Θράκης.  Οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης το 1924 ανέρχονταν σε 298.000 (Πηγές Βικιπαίδεια). Σήμερα η Ελληνική μειονότητα της Κωνσταντινούπολης κλπ κατά το Υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκίας είναι περίπου 3000-4000. Τα συμπεράσματα δικά σας. Τα πράγματα τελευταία είναι δύσκολα για την Ελλάδα, καθώς το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου με πρόσφατες αποφάσεις του αποδέχεται το συλλογικό δικαίωμά τους να αναγνωριστούν ως Εθνική Τουρκική μειονότητα (Ανακαλύψτε την Ελλάδα τεύχος 17 σελ. 131 Υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης). Φυσικά και δεν είναι όλοι Τούρκοι και κατά τη γνώμη μας ο αυτοπροσδιορισμός τους θα ξεκαθαρίσει τα ποσοστά Τούρκων, Πομάκων κ.λ.π.. Η Ελλάδα μέχρι το 1996 τους είχε απομονώσει και τους είχε περιορίσει τα δικαιώματα, οικονομικά, παιδεία κ.λ.π.. Μήπως τελικά φταίει η ελληνική πολιτική και από Πομάκους τους κάναμε Τούρκους, αντί να τους εξελληνίσουμε; Μαθητές Λυκείου πομάκικης καταγωγής που ρωτήσαμε στην Ξάνθη με τον Αποστόλη, μας είπαν ότι αισθάνονται Τούρκοι.
Δασικό χωριό Ερύμανθος – Καταρράκτης 24 Μαρτίου: Το πρωί το λεωφορείο ανηφόρισε προς τα ορεινά της Δ. Ροδόπης, αφήνοντας πίσω μας την όμορφη Σταυρούπολη που είναι κτισμένη στις όχθες του Νέστου. Φθάσαμε στο μικρό ορεινό χωριό Λειβαδίτη με έλατα, πεύκα και  η πανοραμική θέα που υπάρχει, αποζημιώνει τον επισκέπτη.
Προχωρώντας μέσα στο δάσος της «Χαϊντούς» διαπιστώσαμε ότι είναι ένας επίγειος παράδεισος. Συναντήσαμε θεόρατες αιωνόβιες οξιές ύψους άνω των 30 μέτρων και κορμούς που φθάνουν το 1,5 μέτρο διάμετρο, πεύκα, έλατα, αλλά και φυτά όπως ο μενεξές και ο κίτρινος κρίνος της Ροδόπης, συμπληρώνουν την βιοποκιλότητα της περιοχής. Ακόμα υπάρχουν αρκούδες, λύκοι, αγριογούρουνα, ζαρκάδια και άλλα άγρια ζώα. Γι’ αυτό από το 1980 περίπου 180 στρέμματα από το δάσος της Χαϊντούς έχουν χαρακτηριστεί ως «Μνημείο της Φύσης». Σε λίγο βρεθήκαμε μπροστά στο Δασικό χωριό Ερύμανθος (1350μ.) που έχει δημιουργηθεί με τοπική πρωτοβουλία για εναλλακτικό τουρισμό.
‘Εξω από τον Ερύμανθο ακολουθήσαμε το Ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε6, που αρχίζει από την Ολλανδία και καταλήγει στην Κωνσταντινούπολη. Είναι ένα πολύ καλά διαμορφωμένο δασικό μονοπάτι κάτω από τεράστιες σε ύψος οξιές μοναδικό για περπάτημα, που οδηγεί στον καταρράκτη του Λειβαδίτη (900μ.). Η ομορφιά του τοπίου, τα κρύα νερά του καταρράκτη, αλλά και το ύψος που πέφτουν περίπου 40 μέτρα, μας δημιούργησαν την εντύπωση ότι ονειρευόμαστε.
Συνεχίσαμε το μονοπάτι μέσα σε ένα συνεχόμενο δάσος από οξιές και ύστερα από δυόμισι ώρες ανάβασης βρεθήκαμε στο χωριό Λειβαδίτης. Επιβιβαστήκαμε στο λεωφορείο και αναχωρήσαμε για την Ξάνθη.
Το βράδυ στους Μοιριανούς ορειβάτες προσέφερε δείπνο στην ταβέρνα “Ρακόμελο” ο Αντώνης Διαλεκτάκης γεωπόνος, που κατάγεται από την Πλώρα Ηρακλείου. Αρκετά από τα προσφερθέντα εδέσματα προέρχονταν από τη Μεσαρά, παξιμάδι από το Γαλιανό φούρνο, νερό, σταφιδολιές και χοχλιούς από το Ζαρό. Περάσαμε μια όμορφη βραδιά. Ευχαριστούμε τον κ. Διαλεκτάκη, για την τιμή που μας έκανε, αλλά και για τα βιβλία ΠΕΡΙΗΓΗΣΗΣ ΑΝΑΤ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ - ΘΡΑΚΗΣ που έδωσε σε όλους τους ορειβάτες. Τα βιβλία αυτά εξασφάλισε από την Περιφέρεια με την ιδιότητα του γεωπόνου υπάλληλου της Περιφέρειας.
Τοξότες - Στενά Νέστου - Επιστροφή
Το λεωφορείο μας άφησε έξω από το χωριό Τοξότες στις όχθες του ποταμού Νέστου στις 25 Μαρτίου. Είναι μέρα διπλής γιορτής του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και της Εθνικής Ανεξαρτησίας μας από τον Τούρκικο ζυγό.
Ο Νέστος είναι ένα υπερήλικας ποταμός που μετράει 5 εκατομμύρια χρόνια ζωής. Πηγάζει από την οροσειρά της Ρίλας της Βουλγαρίας, περνά τα “Στενά του Νέστου” και εκβάλλει με δέλτα στο Θρακικό Πέλαγος απέναντι από τη Θάσο. Το συνολικό μήκος του ποταμού είναι 234 χιλιόμετρα.
Τα Στενά του Νέστου με τους μαιανδρισμούς του ποταμού, με την κοιλάδα του αποτελούν μαγευτικό τοπίο φυσικού κάλλους. Είναι ένας πλούσιος υδροβιότοπος, στον οποίο απαντώνται περίπου 200 είδη πουλιών και έχει χαρακτηριστεί «Σημαντική ζώνη για τα πουλιά» στην Ευρώπη. Αρδεύει ένα πολύ μεγάλο μέρος του κάμπου της Ξάνθης.
Στους Τοξότες δραστηριοποιούνται εταιρείες που οργανώνουν δραστηριότητες στην περιοχή, όπως καγιάκ, κανό, παρατήρηση πουλιών, ιππασία, τοξοβολία, ποδηλασία και πεζοπορίας. Περπατήσαμε σε μια ηλιόλουστη ανοιξιάτικη μέρα κατά μήκος της σιδηροδρομικής γραμμής παράλληλα με τον ποταμό Νέστο, σε ένα πέτρινο μονοπάτι που έχει κατασκευαστεί ψηλότερα από τις γραμμές, ενώ σε πολλά σημεία είναι λαξευμένο στα βράχια. Η σιδηροδρομική γραμμή τελείωσε το 1896 με πρωτοβουλία του σουλτάνου Αβδούλ Αζίζ, το δε μονοπάτι κατασκευάστηκε για να βοηθήσει στην ολοκλήρωση της γραμμής. Μέχρι τη Σταυρούπολη συναντάμε μια εκπληκτική θέα με 15 πέτρινες σήραγγες σε απόσταση 17 χιλιομέτρων, Ο Νέστος κυλούσε ήρεμα, αθόρυβα και έμοιαζε με ένα τεράστιο  φίδι ανακόντα. Η βλάστηση οργιάζει στις όχθες σε όλο το μήκος του ποταμού και στα περισσότερα δέντρα είναι πλεγμένος κισσός, σε ένα διαρκές ερωτικό σφιχταγκάλιασμα, που πολλές φορές είναι μοιραίο για τα δέντρα. ‘Ηταν μια καταπληκτική πεζοπορία σε ένα πανέμορφο τοπίο, που θα μας μείνει για πάντα χαραγμένο στη μνήμη μας.( Πηγές: Ανακαλύψτε την Ελλάδα τεύχος 17 Υπουργ. Τουρ. Ανάπτυξης).
Η αντίστροφη όμως μέτρηση ήδη είχε αρχίσει για την επιστροφή. Το λεωφορείο μας αποβίβασε έξω από το αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ», αφού είχαμε μιας ενδιάμεση στάση στη γραφική και όμορφη Καβάλα. Με πτήση της ΑΕGΕΑΝ προσγειωθήκαμε με ασφάλεια στο αεροδρόμιο Ηρακλείου “ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ,” με λίγες τοπικές αναταράξεις.
Οι εμπειρίες και οι γνώσεις που αποκτήσαμε πάνω στα βουνά της Δ. Ροδόπης, ήταν μεγάλες, θα έλεγα μοναδικές.
Ευχαριστούμε τον αρχηγό Γιώργο Αθανασόπουλο καθώς επίσης και κάθε άλλο που συνέβαλε στην πολύ καλή Οργάνωση της εκδρομής.
Υ. Γ Από τον Ορειβατικό Σύλλογο Μοιρών πήραν μέρος ο γράφων, ο Γιώργης
Σπυριδάκης Πρόεδρος, ο Αποστόλης Παυλίδης Γραμματέας, ο Μανώλης
Ντρετάκης Δημοσίων Σχέσεων, ο Γιώργης .Ξαγοραράκης, η Μαρία Πετράκη, η
Ρένα Νικολούδη και ο Μανέλης Βολονάκης μέλη.-

Μοίρες 27 Μαρτίου 2008

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΑΠΟΨΗ του νότου φύλλο της 1-4-2008.

Στο παζάρι της Ξάνθης

Λίγο πριν την κορφή Αυγό

Στην κορφή Αυγό

Στην κορφή Αυγό κάτω η Ξάνθη

Λίγο πριν την κορφή Αυγό

Μαντρί στην Κούλα

Στην κορφή της Κούλας

Κορφή Κούλας

Ο Αποστόλης παριστάνει το Δία

Το πομακοχώρι Ωραίο

Δασικό χωριό Ερύμανθος

Τζαμί στο Ωραίο

Ο Αποστόλης κάνει μάθημα εμβολιασμού

Καταρράχτη Λειβαδίτη

Δάσος της Χαϊντούς

Τούνελ στο Νέστο

Πλάϊ στο Νέστο

Ο Ξαγοράρης έχει εντυπωσιαστεί με τον κισσό

Με φόντο το Νέστο

Στην πλατεία της Ξάνθης

Στην  Ξάνθη

Υπό βροχή στην Κούλα