Ψηλορείτης

Δευτέρα 6 Φεβρουαρίου 2012

ΝΙΚΟΣ ΞΥΛΟΥΡΗΣ

Αφιέρωμα στο Νίκο Ξυλούρη

1936 — 1980

Του Δακανάλη Μανόλη

πρώην Αγρονόμου

«Ο Κώστας Καζάκος θα πει για το Νίκο.

Η Τζένη τον έλεγε αρχάγγελο και του έμεινε».

O Ψαρονίκος πέθανε το Φεβρουάριο του 1980, πως όμως μπορείς να συνειδητοποιήσεις αυτή την σκληρή αλήθεια, όταν συνεχίζει να ζει ολοζώντανος ανάμεσα μας. Αυτός ο αγνός, ο γνήσιος εκφραστής της απλότητας, ο διαμαντένιος άγγελος γλύκαινε με τη φωνή του, τον πόνο του λαού μας στις δύσκολες ώρες. Αυτός τραγούδησε την ελπίδα του αύριο για να σμίξει τον κόσμο. Αυτός τραγούδησε στην περίοδο της αντίστασης κατά της χούντας το «πότε θα κάμει ξαστεριά» και όμως δεν ζει πια, δεν κυκλοφορεί ανάμεσα μας.

Ήταν 8 του Φλεβάρη του 1980 που ο χάροντας νίκησε ύπουλα τον αρχάγγελο της Κρήτης, πάνω στην πιο δημιουργική του ηλικία. Ήταν μια αποφράδα και μουντή μέρα. «΄Εβαλε ο Θεός σημάδι παλικάρι στα Σφακιά...»

Είμαστε χωριανοί με το Νίκο με διαφορά ηλικίας, τον γνώρισα όμως από πολύ κοντά στο χωριό, τόσο στα καφενεία, όσο και στα γλέντια στις κοινωνικές εκδηλώσεις. ‘Ηταν ένας άνθρωπος του λαού με μεγάλη καλοσύνη ευπρέπεια και σέβονταν όλο τον κόσμο και τον σεβόντουσαν όλοι. ‘Ηταν ένας Ευπατρίδης Ανωγειανός, ένας γνήσιος ‘Ελληνας. Όσο αφορά τις καλλιτεχνικές του ικανότητες τον έχουν κρίνει μοναδικό οι αρμόδιοι της μουσικής και του πνεύματος.

Αυτά όμως που άφησε πίσω του, τόνε κρατήσανε ολοζώντανο ανάμεσα μας ίσαμε σήμερα και θα τον κρατήσουν και στο μέλλον.

«Δεν είναι ο Κόσμος ψεύτικος, γιατί εδώ θα μείνει, μονό ‘ναι ψεύτρα η ζωή που χάνεται και σβήνει».

Τον γέννησαν τ’ Ανώγεια στις 7 Ιουλίου 1936. Όταν οι φασίστες Γερμανοί έκαψαν τ’ Ανώγεια ήταν 8 χρονών, όπου μαζί με την οικογένεια του και όλους τους Ανωγειανούς (13-8-1944) πήρε το δρόμο της προσφυγιάς.

Στα δώδεκα του χρόνια ο πατέρας του Ψαρογιώργης πολεμιστής της Μικράς Ασίας (Δερβίσης) του αγοράζει την πρώτη λύρα. Γρήγορα έχει εξελιχθεί ένας περιζήτητος λυράρης και τον καλούν στις κοινωνικές εκδηλώσεις.

Στο Ηράκλειο

Στα 17 κατεβαίνει στο Ηράκλειο για να δουλέψει στο κέντρο «Κάστρο», εκεί τα πράγματα αρχικά ήταν δύσκολα όπως θα πει αργότερα ο ίδιος στις αφηγήσεις του.

Στα τέλη του 1958 πραγματοποιεί την πρώτη του ηχογράφηση για δίσκο. Είναι το τραγούδι «Κρητικοπούλα μου» (μια μαυροφόρα όταν περνά). Λίγους μήνες αργότερα απήγαγε από το Ηράκλειο την Ουρανία Μελαμπιανάκη, τον έρωτα της ζωής του την οποία παντρεύτηκε. Ήταν κόρη ευκατάστατης οικογένειας με καταγωγή από το Βενεράτο και απόκτησε 2 παιδιά το Γιώργο και τη Ρηνιώ. Ο ίδιος θα πει αργότερα, ότι τα πρώτα χρόνια υπήρχαν μεγάλες οικονομικές δυσκολίες.

Την επιτυχία του πρώτου τραγουδιού ακολουθούν αρκετές ηχογραφήσεις σε μικρούς δίσκους. Το 1966 συμμετέχει σ’ ένα φολκλορικό φεστιβάλ στο Σαν Ρέμο και παίρνει το πρώτο βραβείο. Το Φεβρουάριο του 1969 ηχογραφεί την «Ανυφαντού», που γνωρίζει μεγάλη επιτυχία.

Στην Αθήνα

Τον Απρίλιο του 1969 ο Νίκος κάνει την πρώτη του εμφάνιση στην Αθήνα στο κέντρο «Κονάκι» όπου ο κόσμος τον αποθεώνει. Ένα βράδυ επισκέπτεται το κέντρο ο σκηνοθέτης και ποιητής Ερρίκος Θαλασσινός. Γνωρίζονται με το Νίκο και γίνονται αχώριστοι φίλοι. Ο Θαλασσινός μιλάει στο μουσικοσυνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλο με τον οποίο συνεργάζεται στο «Χρονικό» μια ενότητα τραγουδιών που θέτει σε νέα βάση τη σχέση της παράδοσης με το παρόν. Ακολουθεί ο δίσκος αναφορά στα «Ριζίτικα» της Κρήτης, για το δίσκο αυτό βραβεύεται από τη Γαλλική Ακαδημία Σαρλ Κρος. Το Μάιο του 1971 ξεκινούν κοινές εμφανίσεις στη Μπουάτ «Λήδρα» στην Πλάκα Αθηνών.

Μέσα στην καρδιά της δικτατορίας η φωνή του Νίκο λέει τα παραδοσιακά τραγούδια της Κρήτης του Μαρκόπουλου «Πότε θα κάμει ξαστεριά», «Αγρίμια και αγριμάκια μου» και γίνεται σημαία και σύμβολο της αντίστασης. Ακολουθούν τα τραγούδια του Μαρκόπουλου η «Ιθαγένεια» και ο «Στρατής Θαλασσινός». Συνεργάζεται ακόμα με το Σταύρο Ξαρχάκο «Τροπικός της Παρθένου» και το Χρήστο Λεοντή «Καπνισμένο τσουκάλι».

Το Καλοκαίρι του 1973 ο Νίκος συνεργάζεται με τη Τζένη Καρέζη και τον Κώστα Καζάκο στο θέατρο «Αθηναίον» στην παράσταση «Το μεγαλύτερο τσίρκο» με αντικείμενο την ιστορική διαδρομή της Ελλάδας και έχει τον καθοριστικό ρόλο του τραγουδιστή στην παράσταση. Σ’ αυτό το έργο ο Νίκος ξεσηκώνει τα πλήθη και πολλοί έχουνε να πούνε, ότι ήτανε ο προάγγελος του Πολυτεχνείου.

Τα μεταπολιτευτικά χρόνια τραγουδά ακόμα τραγούδια του Χρήστου Λεοντή, Σταύρου Ξαρχάκου, Λίνου Κόκοτου, Δημήτρη Χριστοδούλου και κάποια μελοποιημένα του Γιώργου Σεφέρη από τον Ηλία Ανδριόπουλο.

Επανέρχεται σε παραδοσιακά τραγούδια της Κρήτης όπως ο «Αργαλειός», το «Φιλεντέμ», τον «Πραματευτή», «Μεσοπέλαγα αρμενίζω», αλλά και λαϊκά τραγούδια του Στέλιου Βαμβακάρη». Δίνει συναυλίες σε όλη την Ελλάδα και τα πλήθη τον αποθεώνουν μέσα στα κατάμεστα στάδια.

Η αντίστροφη μέτρηση

Η ζωή όμως του επιφυλάσσει μια δυσάρεστη έκπληξη. Το καλοκαίρι του 1978 αισθάνθηκε τα πρώτα ενοχλήματα πονοκέφαλος και βήχας. Τον είχε χτυπήσει η επάρατη νόσος. Πήγε στο Μεμόριαλ της Αμερικής με τη βοήθεια της οικογένειας Δοξιάδη. Εκεί βρήκε τον Ξαρχάκο που του στάθηκε πολύ στις εγχειρήσεις που υποβλήθηκε και στις δύσκολες στιγμές που περνούσε. Παραθέτουμε αποσπάσματα από τις δηλώσεις επώνυμων συνθετών, μουσικών, τραγουδιστών και πνευματικών ανθρώπων μετά το θάνατο του.

Ο Κώστας Καζάκος θα πει για το Νίκο: «Η Τζένη τον έλεγε αρχάγγελο και του έμεινε...». Ο Γιάννης Ρίτσος, «‘Ενωνε την ιστορική Ελληνική παράδοση με τις σύγχρονες Παγκόσμιες αγωνίες..». Ο Μάνος Λοΐζος: «Η Λυρική φωνή με τα χρώματα της πλούσιας Κρητικής παράδοσης...». Ο Μάνος Κατράκης τον χαρακτηρίζει: «Το Κρι-Κρι της Κρήτης». Ο Γιάννης Μαρκόπουλος: «Ο Νίκος ήταν η φωνή, ήταν η Μεσόγειος, ήταν ο καημός αυτής της χώρας...». Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος: «Η φωνή του Ξυλούρη δεν ήταν μουσικό εργαλείο απλώς. Ήταν ένα πολιτισμικό ήθος και ένα υψηλόφρον ύφος...». Ο Χρήστος Λεοντής θα δηλώσει: «Ο Νίκος ήταν η προσωποποίηση της αξιοπρέπειας και της ελευθερίας... Η φωνή που εξέπεμπε ελευθερία». Ο σκηνοθέτης Γιάννης Σμαραγδής δήλωσε: «Ο Νίκος Ξυλούρης με τα τραγούδια του παραμένει ολοζώντανος στη μνήμη μου και στην καρδιά μου». Ο Σταύρος Ξαρχάκος: «...Ο Νίκος Ξυλούρης ήταν γνήσιος ωραίος, περήφανος κι αγνός, ήταν Έλληνας...». Η τραγουδίστρια Μαρίζα Κωχ δήλωσε: «...Ο Νίκος Ξυλούρης άφησε σε όλους όσους τον γνώρισαν τη μοναδικότητα της φωνής του, την αγνή αγωνιστικότητα που τον χαρακτήριζε και τη βαθιά μουσική γνώση από το χώρο της ασυγκέραστης μουσικής, όπως αυτή αναδύονταν μέσα από τους μοναδικούς αυτοσχεδιασμούς του στη λύρα...». Η σύζυγος του Ουρανία θα πει «΄Οσες φορές γίνεται λόγος για τον Νίκο Ξυλούρη, μιλάνε για τον λυράρη, τον τραγουδιστή, το συνθέτη. Εγώ θα μιλήσω για τον άνθρωπο Νίκο Ξυλούρη, που έζησα μαζί του 22 χρόνια. Ο Νίκος ήταν ένας θαυμάσιος άνθρωπος, όπως και η οικογένεια του. ‘Ητανε ένας χαρισματικός άνθρωπος, καλός, με ευγενική ψυχή, έξυπνος, λιγόλογος. Ήξερε να σέβεται τους συνανθρώπους του, αλλά και να κάνει και τους άλλους να τον σεβαστούν. ‘Ηταν αξιοθαύμαστος πατέρας και σύζυγος..». Ο Ψαραντώνης ο δάσκαλος της Κρητικής μουσικής, αδελφός του θα πει: «Ο Νίκος Ξυλούρης θα επηρεάζει τον κόσμο για πάντα. Είναι ένα φαινόμενο που δεν πρόκειται να ξανασυμβεί στον κόσμο...». Ο λυράρης Βασίλης Σκουλάς δήλωσε: «Τα τραγούδια του μιλάνε ακόμα στην καρδιά του κόσμου και γι’ αυτό τα τραγουδάνε όλοι σήμερα». Ο λυράρης Χαράλαμπος Γαργανουράκης θα πει για το Νίκο: «..Και βεβαίως οι νεότερες γενιές που δεν τον είχαν γνωρίσει τότε και τον μαθαίνουν τώρα και τον αγαπούν, είναι κάτι το φυσιολογικό. Άλλωστε το άστρο του και η προσωπικότητα του λάμπουν ακόμη. . . ». Ο δάσκαλος της Κρητικής μουσικής Θανάσης Σκορδαλός: «Ο Νίκος Ξυλούρης ήταν για μένα ένας εξαίρετος καλλιτέχνης και στο όργανο που έπαιζε, αλλά και στα τραγούδια του».

Ο θάνατος του σε ηλικία 44 χρονών συγκίνησε το πανελλήνιο και γίνεται από τα πρώτα θέματα ειδήσεων στα υπάρχοντα τότε κρατικά κανάλια ΕΡΤ και ΥΕΝΕΔ.

Ο Δήμαρχος Ανωγείων τότε, Γιώργης Κλάδος στον αποχαιρετισμό του Νίκο στο Α΄ νεκροταφείο Αθηνών, είπε μεταξύ άλλων «.. . Τώρα Νίκο που έφυγες από τη ζωή οι χωριανοί σου δίνουνε το όνομα σου στο υπαίθριο θέατρο μας...».

Μοίρες 29 Ιανουαρίου 2009

Έφημερίδα ΑΠΟΨΗ του νότου φύλλο 464 της 10 Φ/βριου 2009.

Αναρτήθηκε στις 6-2-2012 στο mires46.blogspot.com


ο Νίκος με τη σύζυγός του και άλλοι Ανωγειανοί

Γ. Ραπτάκης 2018


Ψαρονίκος, Ψαρογιάννης σε γάμο στα Ανώγεια.

Πέμπτη 2 Φεβρουαρίου 2012

ΟΛΙΓΥΡΤΟΣ - ΖΗΡΕΙΑ

Στα βουνά της ορεινής Κορινθίας
Ολίγυρτο και Ζήρια

   Του Δακανάλη Μανόλη
Αντιπροέδρου ΕΟΣ. Μοιρών

   Η διώρυγα της Κορίνθου εγκαινιάστηκε επί πρωθυπουργίας Χαριλάου Τρικούπη το 1893. Έχει μήκος 6 χιλιόμετρα και κατά τα εγκαίνια ο σατιρικός ποιητής Γεώργιος Σουρής απήγγειλε το παρακάτω ποίημα. «Εμπρός, εμπρός, Κορίνθιοι, και ο ισθμός εκόπη, η Στερεά και ο Μοριάς χωρίζονται με λύπη. Μας έρχεται κοντύτερα η φίλη μας Ευρώπη, και άλλο για το μέλλον μας θαρρώ πως δεν μας λείπει».
   Το λεωφορείο ανηφόρισε για την ορεινή Κορινθία και εγκατασταθήκαμε στις 23- Απριλίου 2004 σε ξενώνες στα παραδοσιακά μικρά χωριά της Στυμφαλίας και Καρτέρι με λιγοστούς κατοίκους, όπως συμβαίνει άλλωστε με τα περισσότερα ορεινά χωριά της υπαίθρου.
   Από το χωριό Λαύκα (υψ.650μ) που είναι κτισμένο στους πρόποδες του όρους Ολίγυρτος ανηφορίσαμε για την κορφή του βουνού. Με το μάτι σαρώναμε τη λίμνη Στυμφαλία (υψ624μ) και ψάχναμε να βρούμε τις Στυμφαλίδες Όρνιθες. Θεωρείται σπάνιος υγροβιότοπος και φιλοξενεί περισσότερα από 130 είδη της ορθοπανίδας.

      Η λίμνη είναι γνωστή από τη μυθολογία, μαζεύονταν γύρω από αυτή τεράστια όρνεα με σιδερένια φτερά, σιδερένιες σουβλερές μύες και νύχια. Έριχναν τα φτερά τους σαν σαΐτες και προξενούσαν μεγάλες ζημιές και καταστροφές σε ζώα και ανθρώπους. Ο ήρωας Ηρακλής χτύπησε κρόταλα φοβήθηκαν οι Στυμφαλίδες όρνιθες όπως τις ονόμαζαν, πέταξαν στον ουρανό και με τις φαρμακερές σαΐτες του τόξου του, τις έριξε κάτω νεκρές.
   Το μονοπάτι που ακολουθήσαμε, ήταν καλά διαμορφωμένο και σημαδεμένο μέσα το ελατόδασος είχαμε μοναδική παρέα το κελάηδημα των πουλιών, το θρόισμα των φύλλων και τα γάργαρα νερά των ρυακιών.
    Συναντήσαμε το ξωκλήσι του Σωτήρα Χρηστού, συνεχίσαμε μια πολύ ανηφορική πορεία μέσα στο δάσος και στα 1500 μέτρα υψόμετρο συναντήσαμε ένα μικρό καταπράσινο γραφικό οροπέδιο. Από εκεί τραβερσάραμε μέσα στην αλπική ζώνη για την κορφή του Ολίγυρτου (υψ1934μ). Το ανέβασμα ήταν πάρα πολύ δύσκολο λόγο της μεγάλης ανωφέρειας και μετά από τρεισήμισι ώρες δύσκολης ανάβασης καθίσαμε πάνω στην κορφή.
Η μέρα ήταν ηλιόλουστη, επικρατούσαν καλές καιρικές συνθήκες με μεγάλη διαύγεια και δροσερό αεράκι. Βλέπαμε καθαρά τη μισή Πελοπόννησο, βόρεια ήταν το όρος Ζήρια ή Κυλλήνη, δυτικά ο άγριος Χελμός ή Αροάνια, ακόμα πιο δυτικά ο Ερύμανθος, νότια το κωνοφόρο Μαίναλο, καθώς επίσης και άλλες αμέτρητες βουνοκορφές. Ο μόνος κάμπος που βλέπαμε ήταν το γραφικό οροπέδιο της Στυμφαλίας με τη λίμνη. Εκεί πάνω ηρεμήσαμε, γίναμε ένα με το βουνό, το μάτι μας δέχονταν τα ερεθίσματα του μαγευτικού και ανοιξιάτικου τοπίου. Το λιόγερμα ολοένα και παραδίδονταν στις πορφυρές γάζες του δειλινού και άρχισε η επιστροφή, η οποία κράτησε δυόμισι ώρες.
Ζήρια ή Κυλλήνη 24ης Απριλίου:   Η Γκούρα (900 μ) είναι η ορεινή πρωτεύουσα του Δήμου Φενεού με τα παλιά αρχοντικά, τα πέτρινα σπίτια, τα καλντεριμένια σοκάκια και την ωραιότερη πλατεία. Κάτω από το χωριό απλώνονταν το γραφικότατο και καταπράσινο οροπέδιο του Φενεού , «Γη της επαγγελίας» την αποκαλούν οι κάτοικοι της περιοχής. Και τι δεν καλλιεργούν εκεί οι κάτοικοι, φασολάκια, κουκιά-όσπρια, πατάτες, ντομάτες, καλαμπόκι και σιτάρι. Από εκεί τραβερσάραμε για την κορφή του όρους Ζήρια ή Κυλλήνη ακολουθώντας ένα αρχέγονο μονοπάτι.
   Η ονομασία του βουνού Κυλλήνη οφείλεται στο ανάγλυφο του εδάφους, που δημιουργεί κοιλότητες και λακκώματα. Το βουνό λέγεται και Ζήρια (πιθανόν από τη σλαβική λέξη ζήρι = βελανίδι). Το πρινόδασος στις πρόποδες του βουνού διαδέχτηκαν έλατα και πεύκα, ανάμεσα δε στις βουνοκορφές σχηματίζονται καταπράσινα οροπέδια.
      Ο κούκος μέσα στο δάσος μας συντρόφευε με τη χαρακτηριστική φωνή του επιβεβαιώνοντας τον ερχομό της Άνοιξης, όπως λέει και το σχετικό τραγούδι. «Ο κούκος βεβαιώνει πως έλιωσε το χιόνι, δεν έχουμε χειμώνα με χέρια παγωμένα…». Δύσκολη αποδείχτηκε η ανάβαση μετά τα 1700 μέτρα υψόμετρο, το έδαφος ήταν πολύ ανώμαλο με συνεχόμενες σάρες και υπήρχε μεγάλη ανωφέρεια. Το περπάτημα γίνονταν όλο και πιο κοπιαστικό, μας κόβονταν η ανάσα και ανέβαιναν οι σφίξεις της καρδιάς. Αντίθετα η αλπική ζώνη μέχρι την κορφή είχε ήπιες κλήσεις, και η ανάβαση ήταν σαφώς ομαλή και ευχάριστη.
      Πέντε ώρες κράτησε η σκληρή ανάβαση ίσαμε την «Ψηλή Κορφή» (υψ. 2374μ.) της Ζήριας όπως ονομάζεται. Όλα τα λακκώματα και οι λαγκαδιές ήταν γεμάτες από χιόνι, ενώ σε πολλά σημεία το χιόνι είχε πάχος αρκετών μέτρων, τη μεγάλη αυτή συσσώρευση χιονιού στην Κρήτη τη λέμε «κέραμος».
      Πολύχρωμα λουλούδια με το λιώσιμο του χιονιού βλαστοσέρνουν με γρήγορο ρυθμό για να προλάβουν την άνοιξη, δεν έχουν πολλά περιθώρια για καθυστέρηση. Πάνω στην κορφή υπήρχε μια απέραντη ησυχία, γαλήνη και αρμονία. Τα πουλιά της άγριας πανίδας ήταν λιγοστά, ενώ τα αιγοπρόβατα δεν είχαν ακόμα ανέβει στα θερινά βοσκοτόπια. Μόνο η απρόσκλητη παρουσία μας διατάραξε κάπως την αρμονία αυτή. Όλα αυτά μας μάγεψαν, μας συγκίνησαν, μας ηρέμησαν και μας έφυγε κάθε σωματική κούραση.

     Ο κοσμογυριστής ήλιος ήδη είχε βάλει ρότα για τη δύση του και εμείς αρχίσαμε την κάθοδο από την βορειοανατολική πλευρά του βουνού. Είμαστε τυχεροί γιατί μια χιονούρα μήκους χιλίων και πλέον μέτρων, μας έφερε σε λιγότερο από δέκα λεπτά της ώρας στο μαγευτικό οροπέδιο της Ζήριας (υψ.1500μ.). Στο οροπέδιο υπάρχει το καταφύγιο του Ε.Ο.Σ .Κορίνθου, πολλά οικήματα με στάνες κτηνοτρόφων και το χιονοδρομικό κέντρο Ζήριας, το οποίο είναι μικρό με ξύλινο σαλέ και εξυπηρετεί αρχάριους και παιδιά. Κάναμε διάσχιση του βουνού από τα δυτικά προς τα ανατολικά και κράτησε περίπου οκτώ ώρες.
    Μεταξύ της μεγάλης Ζήριας και της Μικρής Ζήριας σχηματίζεται μια μεγάλη παραδεισένια κοιλάδα, με αδιαπέραστα δάση από έλατα και κωνοφόρα μαυρόπευκα και ονομάζεται «Φλαμπουρίτσα». Τα ρυάκια τρέχουν κρυστάλλινα νερά που αναβλύζουν κάτω από αιωνόβια δέντρα και χάνονται σε υπόγειες απορροές, ενώ στην έξοδο της κοιλάδας βρίσκονται οι πηγές του ποταμού Σύθα. Στη δυτική πλευρά της μαγευτικής Φλαμπουρίτσας σε υψόμετρο 1700 μέτρων βρίσκεται το σπήλαιο του Ερμή. Κατά τη μυθολογία ο Άτλαντας και η Ωκεανίδα Πλειόνι γέννησαν στην Κυλλήνη τις επτά κόρες. Μια από αυτές τη Μαία αγάπησε ο Δίας κρυφά από την Ήρα και γέννησε σε μια σπηλιά στην Κυλλήνη τον Ερμή. Εδώ στην Κυλλήνη απέκτησε ο Ερμής με τη νύμφη Δρυόπη το Θεό Πάνα, ο οποίος είχε πόδια τράγου και στη θέα του προκαλούσε πανικό (παν-πανικός). Ο Πάνας είναι η ψυχή των βουνοκορφών των πηγών, των δασών, προστάτης των ποιμένων και των κυνηγών.
    Η χλωρίδα και η πανίδα στην όμορφη Κυλλήνη είναι πλούσια, κυριαρχούν τα έλατα, τα μαυρόπευκα κυρίως στη Φλαμπουρίτσα, αγριοκορομηλιές, αγριολούλουδα, μενεξέδες, ασβοί, κουνάβια, τυφλοπόντικες, λαγοί, αγριογούρουνα, χρυσαετοί, γεράκια, κοράκια και άλλα.
      Φθάσαμε στο ορεινό γραφικό χωριό Άνω Τρίκαλα σε υψόμετρο 1100 μέτρων, που χάνεται μέσα στα έλατα, τα πεύκα και τα οπωροφόρα δέντρα, όπου εγκατασταθήκαμε σε παραδοσιακούς ξενώνες. Τα Άνω Τρίκαλα, τα Μεσαία και τα Κάτω μαζί με τις ομορφιές των συνοικισμών με τα πέτρινα σπίτια, τις βρύσες με τα κρύα νερά, τις ξενοδοχειακές μονάδες και τις παραδοσιακές ταβέρνες έχουν αναβαθμίσει την περιοχή κυρίως σε χειμερινό τουρισμό.

Μικρή Ζήρια 25 Απριλίου: Πολύ νωρίς το πρωί δέκα έξι ορειβάτες αναχώρησαν με προορισμό τη Μικρή Ζήρια ( υψ2086μ). Μέσα τα έλατα της μαγευτικής Φλαμπουρίτσας ανηφόρησαν για το βουνό, δεν υπήρχε ούτε μονοπάτι, ούτε σήμανση, προχωρούσαν με τη βοήθεια του ορειβατικού χάρτη. Αποδείχτηκε πολύ σκληρή ανάβαση, η οποία κράτησε περισσότερες από εννέα ώρες. Τελικά κατόρθωσαν να ανέβουν στην κορφή εννέα άτομα.
Λίμνη Δοσίου: Οι υπόλοιποι ορειβάτες ακολουθήσαμε μια ήπια διαδρομή μέσα στο ελατόδασος, σε καταπράσινα λιβάδια με προορισμό τη λίμνη "Δοσίου" (υψ.1480). Αντικρίσαμε μια μαγευτική εικόνα, που είναι κρυμμένη στη Ζήρεια και εμφανίζεται τον χειμώνα που μαζεύει το νερό των βροχοπτώσεων. Η λίμνη περιβάλλεται από βουνά τα οποία είναι κατάφυτα με έλατα και πεύκα, αποτελεί ένα μοναδικό σύμπλεγμα, που συνδυάζει βουνό, δάσος και λίμνη, προσφέρεται δε όλες τις εποχές του έτους για ηρεμία και ανάπαυση.
Ο δρόμος μας έφερε πάλι στο γραφικό οροπέδιο της Ζήριας, από εκεί για την επιστροφή πήραμε, ένα σημαδεμένο μονοπάτι που είναι χαραγμένο πάνω στην δυτική κορυφογραμμή των βουνών που σχηματίζουν τη μαγευτική κοιλάδα της Φλαμπουρίτσας. Η θέα από εκεί πάνω ήταν εκπληκτική λόγω της ηλιόλουστης μέρας, φαίνονταν πολύ καθαρά ο Κορινθιακός Κόλπος, το ιερό βουνό Παρνασσός και η Γκιώνα της Στερεάς Ελλάδας. Η μέρα μάζευε σιγά-σιγά τα φτερά της για να κουρνιάσει στο βάθος του Χελμού. Η όλη πορεία μας πήρε έξι ώρες.

   Το βράδυ σε παραδοσιακή ταβέρνα του χωριού Άνω Τρίκαλα έγινε το αποχαιρετιστήριο δείπνο των ορειβατών κυρίως με νηστίσιμα εδέσματα, ακολούθησε γλέντι πέραν του μεσονυκτίου.
    Ζαρούχλα - Επιστροφή 26 Απριλίου: Το λεωφορείο μας έφερε στο γραφικό χωριό Ζαρούχλα (υψ.1020 μ), που βρίσκεται στις νοτιοανατολικές υπώρειες του Χελμού ή Αοράνια. Η Ζαρούχλα είναι ένα μικρό παραδοσιακό χωριό κτισμένο μέσα σε μια κοιλάδα, ενώ οι πλαγιές των γύρω βουνών είναι κατάφυτες από έλατα. Το όλο τοπίο χαρακτηρίζεται ιδιαιτέρου κάλλους, έχει αποκτήσει μεγάλη φήμη και αποτελεί τουριστικό θέρετρο.
      Λίγα χιλιόμετρα από τη Ζαρούχλα βρίσκεται η μαγευτική λίμνη του «Τσιβλιού», η οποία περιβάλλεται με έλατα και πεύκα. Η λίμνη σχηματίστηκε το 1913 εξαιτίας μεγάλης κατολίσθησης, η οποία έκλεισε την δίοδο του φαραγγιού.
     Το λεωφορείο μας αποβίβασε στον Πειραιά επιβιβαστήκαμε στο πλοίο, το οποίο έβαλε ρότα για το Ηράκλειο.

Όλοι μας μείναμε ευχαριστημένοι, μαγεμένοι, ανανεωμένοι με τις νέες εμπειρίες που αποκτήσαμε στα πανέμορφα βουνά της ορεινής Κορινθίας. Οι μαγευτικές εικόνες των οποίων έμειναν τυπωμένες βαθιά μέσα στο νου μας. Αποκτήσαμε περισσότερη δύναμη, για να γιορτάσουμε το θείο Πάσχα το πέρασμα από τη μια ζωή στην άλλη.
Την διοργάνωση της εκδρομής έκανε ο Ε.Ο.Σ. Ηρακλείου με αρχηγό τον Σπύρο Καλεμάκη, τον οποίο ευχαριστούμε θερμά, για την πάρα πολύ καλή διοργάνωση.
Από το Ε.Ο.Σ. Μοιρών πήραν μέρος οι: Γιώργος Σπυριδάκης πρόεδρος, Μανόλης Δακανάλης αντιπρόεδρος, Αποστόλης Παυλίδης γραμματέας, Κούλα Παυλίδη, Γιώργης Ξαγοραράκης, Μανέλης Βολονάκης, Ρένα Νικολουδάκη, Νικίας Αλεξανδράκης, Γιάννης Κλημαθιανάκης, Μαρία Πετράκη, Αντώνης Καραμπακάκης και Μαρία Μεντζάκη μέλη.-

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΑΠΟΨΗ του νότου φύλλο 275 της 17-5-.2002.

Αναρτήθηκε στο mires46.blogspot.com